رویای یک فرانسوی

آدمی گوهر انسانیت را گم كرده ترس و وحشت در همه جا مستقر شده و چون شهبانويي بروز یافته

غم و دلتنگی سهم روزانه انسانهاست

شادمانی و خوشبختی واژه های دورافتاده اند

ارزشهای انسانی رفته رفته ناپدید شده اند

زندگي شايسته ديگر نیست مگردردوردستها

بين فرزندان و والدينشان فاصله افتاده

بين زن وشوهر خيانت حاكم شده

عدالت از زمين رخت بربسته همچون خورشيدي كه دربسترش آرام گرفته

بي عدالتي مانند لاشه اي حريص وگرسنه قلب آدمي را در سلطه گرفته

به اسلام با چشمي بد نگاه شده

با آيين تروريستها همانند شده

جوهره اصيلش در پرتگاه فراموشي رها شده

پيامهاي اساسيش توسط اشرار ونامردمان تغييركرده

مردمان به ظاهر مسلمان اما بي ايمان درستی و راستيش را لكه دار كرده اند

بسوي توروي ميگردانيم وتورا فراميخوانيم

يا صاحب الزمان

اي فرزند پیامبر و امیرالمومنین

براستي كه تنها خدا برهمه چیز داناست

هرروز مثل اين لحظه براي بازگشتت دعا ميكنيم.

L’être a perdu de son essence humaine ; La terreur s’est installée et s’est déclarée reine ;

Désolance et tristesse sont un lot quotidien ;

Joie et bonheur sont des mots bien lointains ;

Les valeurs morales, peu à peu, ont disparues ;

La décence n’est plus qu’un lointain vécu ;

Entre enfants et parents un fossé s’est creusé ;

Entre mari et femme, l’infidélité s’est installée ;

Tel un soleil à son couché, La justice s’en est allée…

L’injustice, telle une charogne affamée, Du cœur des humains s’est emparée.

D’un mauvais œil l’Islam est regardé ; A une religion de terroristes, elle est assimilée ;

Son essence originelle, dans l’abîme de l’oubli, est délaissée;

Ses messages essentiels, par des atrocités, sont remplacés ;

Par des soi-disant musulmans, sans foi ni loi, sa véracité est souillée ;

Vers toi nous nous tournons, Et à toi nous faisons appel, Maître du temps,

Descendant du Prophète et de l’Émir des croyants,

Certes Seul Allah est l’Omniscient,

chaque jour, comme à cet instant,