(2) – مجموعه اي از آثار ارکسترال که شمار آنها به يکصد ويک مي رسد و سرنادها (از جمله سرناد مشهور «موسيقي کوچک شبانگاهي»)، ديورتيمنتوها، مارش ها، رقصهاي آلماني، رقصهاي دسته جمعي و منوئه ها را شامل مي شود.

(3) – کنسرتو براي پيانو و ارکستر – مجموعاً 31 کنسرتو که پنج کنسرتوي آن بر روي سوناتهاي پيانوي ساير آهنگسازان تنظيم گشته است. زوجي از اين کنسرتوها: کنسرتويي در مي بمل ماژور 271.K که براي پيانيست فرانسوي مادموازل «ژنوم» تصنيف گشته و به نام او مشهور شده و کنسرتويي در ر ماژور 537.K که به نام «تاجگذاري» معروف گشته است.

(4) – کنسرتو براي ساير سازها: پنج کنسرتو براي ويلن – يک «کنسرتو» در دو ماژور براي دو ويلن – يک کنسرتو براي باسون – يک کنسرتو براي هارپ و فلوت – دو کنسرتو براي فلوت – يک سمفونيا کنسرتانته براي (ابوآ – کلارينت – هورن – باسون) – يک سمفونيا کنسترتانته براي ويلن و ويولا – يک کنسرتو براي ابوآ – چهار کنسرتو براي هورمون (شيپور) – يک کنسرتو براي کلارينت.

(5) – هفده سونات براي ارگ و ارکستر

(6) – شش کوينتت براي سازهاي زهي.

(7) – بيست و پنج کوارتت براي سازهاي زهي که شش کوارتت آن به هايدن اهداء گشته و به عنوان کوارتت هاي سازهاي زهي موتزارت اهدايي به هايدن مشهور شده است.

(8) – پنج دوئت و تريو براي سازهاي زهي.

(9) – دو کوارتت و هشت تريو براي پيانو.

(10) – سيزده قطعه ي مختلف به صورت سونات، کوارتت، کوينتت براي مجموعه هايي گوناگون از سازهاي ارکستر.

(11) – چهل سونات براي ويلن و پيانو.

(12) – هفتاد قطعه براي پيانو به صورت سونات، فوگ، آداژيو، فانتري، منوئه، وارياسيون و روندو.

آثارآوازي

(1) – آثار نمايشي و دراماتيک (زينگ اشپيل – اپرت – اپراهاي کميک و جدي ). موتزارت مجموعاً بسيت و سه اثر در اين زمينه تصنيف کرده که نخستين آنها در يازده سالگي و آخرين شان چند ماه قبل از مرگش بوده است. از ميان اپراهاي موتزارت، شش اپرا داراي شهرت و محبوبيت بيشتري بوده به طوري که از زمان تصنيف تا امروز در سالنهاي اپراهاي مشهور دنيا مرتباً روي صحنه آمده است و همچنان مي آيد:

اپراي جدي «ايدومنه پادشاه کرت»

اپراي کميک «دختر ربائي از حرمسرا»

اپراي کميک «عروسي فيگارو»

اپراي جدي «دون ژوان»

اپراي کميک «همه چنين مي کنند»

اپراي «ني سحر آميز»

(2) – آثار موسيقي کليسائي – پنجاه و هفت قطعه براي سازهاي ارکستر، ارگ و خوانندگان چهار صدايي که مشهورترين آنها رکوئيم در مينور 626.K آخرين اثر موتزارت است.

(3) – آرياهايي براي يک خواننده به همراهي سازهاي مختلف و يا ارگ ، مجموعاً پنجاه و هشت قطعه

(4) – آوازهاي دسته جمعي همراه با ارکستر، جمعاً هفت قطعه

(5) – آثاري براي آوازهاي چند نفره بدون همراهي ارکستر، جمعاً چهل و چهار قطعه

(6) – آوازهاي تک صدايي همراه با پيانو، مجموعاً سي و هفت قطعه

خصوصيات موسيقي موتزارت:

1- شيطنت و حرکتهاي غيرمنتظره ، همراه با نغمه هاي بازيگوشانه.

2- پيروي از روش ابداعي خود وکرنش کردن در مقابل سنتهاي موسيقي زمان خود.

3-استفاده از تکنيک بالا در ساخت و اجرا.

4- شروع استفاده از هارموني نوگرا (= هماهنگي نوين ) با سوق در جهت موسيقي کلاسيک.

.. تا...استفاده از قالب باروس.

5- تعدد آثار به ياد ماندني.

6- نبوغ در جواني به همراه شادابي زندگي در موسيقي.

7- اوج خلاقيت در ايجاد نوع جديدي از آثار ِ سازي در زمانه خود.

"شيطنت عدم توقف در يک سبک خاص ،حرکت در دوران جواني و تلفيق نشاط زندگي با موسيقي، بي آلايشي مانند حس نوعي گذر از جايي به جايي و زيستن در ذات همان حرکت."

صفحه اصلي مجموعه موتزارت