خون حسین و اصحابش كهكشانی است كه بر آسمان دنیا راه قبله را می نمایاند. بگذار اصحاب دنیا ندانند . كِرم لجن زار چگونه بداند كه بیرون از دنیایی كه او تن می پرورد ، چیست؟ زمین و آسمان او همان است ، و اگر او را از آن لجن زار بیرون كشند ، می میرد.

اگر نبود خون حسین ، خورشید سرد می شد و دیگر در آفاق جاودانه شب نشانی از نور باقی نمی ماند... حسین چشمه خورشید است.

بخوان قل اعوذ برب الفلق ، كه این سرخی ازخون فرزند رسول خدا ، حسین بن علی رنگ گرفته آه از سرخی شفقی كه روز را به شب می رساند وآه از دهر آنگاه كه بر مراد سِفلگان می چرخد ! سر آنكه جهاد فی سبیل الله با هجرت آغاز می شود در كجاست ؟ ای رازداران خزاین غیب ، سكوت حجاب را بشكنید و مهر از لب فروبسته اسرار برگیرید و با ما سخن بگویید.آه از این دلسنگی كه ما را صُمُّ بُكم می خواهد آه از این دلسنگی !

آیا كسی هست كه روح خویش را به شیطان نفروخته باشد.حیات قلب در گریه است و آن « قتیل العَرَبات » كشته شد تا ما بگرییم وخورشید عشق را به دیار مرده قلب هایمان دعوت كنیم و برف ها آب شوند و فصل انجماد سپری شود باری به سنگینی همه رنجی كه دراین آیه مباركه نهفته است : لقد خلقنا الانسان فی كبد.آه چه رنجی !